Protokół H.323

Protokół H.323 to najpopularniejszy standard komunikacyjny dla VoIP. Standaryzację H.323 zapoczątkowano ok. 10 lat temu, natomiast pierwszą jego wersję przyjęto w 1996 roku. H.323 należy do serii standardów komunikacyjnych nazywanych H.32x, opisujących połączenia multimedialne w różnych typach sieci włączając w to ISDN i PSTN. W styczniu 1998 roku zatwierdzono drugą wersję tego standardu opisującą dodatkowo sposób tworzenia połączeń multimedialnych w sieciach WAN.  H.323 definiuje sposób przesyłania danych (głos i video) w sieciach pakietowych opartych o protokół IP (np. Internet). W architekturze protokołu H.323 możemy wyróżnić kilka urządzeń, które odpowiadają za nadzór na połączeniem – terminale, bramki, nadzorcy (ang. gatekeeper) oraz jednostki MCU. Do zwykłych połączeń pomiędzy dwoma użytkownikami wystarczą dwa terminale. Aby dodatkowo istniała możliwość współpracy z siecią PSTN potrzebne są bramki. W celu zapewnienia nadzoru nad daną strefą, czyli strukturą złożoną z terminali stosuje się nadzorcę (gatekeeper), natomiast jednostki MCU wykorzystywane są w połączeniach telekonferencyjnych. Podobnie jak w protokole SIP do transmisji danych w czasie rzeczywistym używany jest protokół RTP. Identyfikacja nadawcy i odbiorcy również odbywa się poprzez odpowiedni adres URI, z tym, że dla standardu H.323 przedrostkiem jest: „h323”.
Protokół H.323 zaprojektowano z myślą o sieci LAN i dlatego nowsze wersje zawierają dodatki, które rozszerzają możliwości protokołu do zastosowań w sieci Internet. W związku z tym nie zapewnia on możliwości korzystania z wszystkich usług telefonii internetowej.